RAL 6005 Moosgrün

Na frontach kuchennych i większych meblach zieleń mchu pojawia się najczęściej i tam pokazuje całą swoją głębię. Odcień jest bardzo ciemny w rodzinie zieleni, niemal jak zieleń starego mchu w cieniu lasu. Wydaje się osadzony i związany z ziemią, nie stając się ciężkim, i wnosi cichy spokój do pomieszczeń, które mogą znieść dużo ruchu.

Na dużych powierzchniach zieleń mchu rozwija aksamitną głębię, która raczej ściąga pomieszczenie, niż je poszerza. Przy dużej ilości światła dziennego widać ciepły, niemal leśny podton, który utrzymuje powierzchnię przy życiu. W przyćmionym świetle odcień zbliża się do czerni i wygląda wtedy prawie jak głęboki antracyt z zielonym połyskiem, co daje mu pewną zmienność w ciągu dnia.

Z ciepłym drewnem, takim jak dąb lub orzech, powstaje zestawienie przywodzące na myśl stare domki myśliwskie albo brytyjskie dwory wiejskie. Mosiądz i szczotkowane złoto dodają ciemnej powierzchni ciepłych punktów światła, a matowa czerń podkreśla surowość odcienia. Kamień naturalny w szarości lub beżu wiąże ziemistość, a ciężkie tkaniny, takie jak aksamit czy len, zwracają zieleni głębię, której ona wymaga.

Najczęściej zieleń mchu zamawiana jest razem z głęboką czernią, która wyostrza kontury i nadaje zieleni niemal graficzną ramę. O stopień jaśniejsza jest zieleń liści, która służy jako łagodne przejście między jasnym a ciemnym, gdy powierzchnia ma wydawać się mniej surowa. Biel kremowa wnosi jako przeciwwaga światło i sprawia, że zieleń mchu nie wydaje się zamknięta, lecz otwarta, zwłaszcza na ramach okiennych lub listwach przypodłogowych.

W porównaniu z zielenią liści zieleni mchu brakuje całkowicie świeżości, pozostaje bardziej ziemista i ciemniejsza. Zieleń szmaragdowa stawia natomiast na klarowność i chłodniejszy, niemal klejnotowy blask, podczas gdy zieleń mchu pozostaje matowa i stonowana. Zieleń turkusowa wnosi wreszcie domieszkę błękitu, obcą zieleni mchu, i dzięki temu wydaje się wyraźnie chłodniejsza i bardziej nowoczesna w wyrazie.