RAL 6016 Zieleń turkusowa

Głęboka woda w cieniu, która nie jest już błękitem, a jeszcze nie czernią: tak leży zieleń turkusowa pośród odcieni, ciemna i nasycona, z chłodem, który mimo to zachowuje coś ciepłego. Przypomina stare emaliowane garnki albo płytki w niektórych łazienkach z czasów, gdy kolor mógł jeszcze mieć charakter. Odcień wydaje się osadzony, niemal poważny, ale nigdy zimny. Ma w sobie coś uspokajającego, jak pomieszczenie, które od razu wydaje się znajome.

Na dużych powierzchniach zieleń turkusowa rozwija cichą głębię, która raczej ściąga pomieszczenie, niż je poszerza. Fronty kuchenne lub ściany z płytek zyskują dzięki temu spokój, który nie jest głośny, lecz nośny. Przy dużej ilości światła dziennego widać nasycony, niemal szmaragdowy podton, który wydaje się żywy, nie oślepiając. Gdy światła jest mało, na przykład wieczorem lub we wnęce, odcień ciemnieje do głębokiej zieleni leśnej z nutą błękitu, która niemal graniczy z kolorem petrolu.

Z ciepłym drewnem, takim jak dąb lub orzech, powstaje zestawienie, które przywodzi na myśl stare kajuty okrętowe albo angielskie kuchnie w stylu wiejskim. Mosiądz i szczotkowane złoto stawiają na tej zieleni ciepły akcent, podczas gdy matowa czerń raczej uspokaja powierzchnię. Kamień naturalny w jasnych odcieniach szarości lub marmur o delikatnym użyleniu sprawia, że odcień wygląda szlachetnie, niemal jak druga skóra dla powierzchni. W tkaninach pasuje len w kolorze piasku lub głęboki bordo, oba wydobywają ciepło z zieleni.

Miętowy turkus, o stopień jaśniejszy, sprawdza się jako łagodne przejście, gdy powierzchnia ma pozostać w tej samej tonacji, ale nie wydawać się aż tak ciemna. Biel kremowa to biel, która pasuje do tej zieleni: utrzymuje kontrast, nie wydając się twarda, i pozostawia zieleni turkusowej jej wyraz. Czarnobrąz stosuje się na uchwytach i cokołach, tam stawia małe, wyraźne linie, które dają całości oparcie.

Zieleń opalowa jest jaśniejsza i chłodniejsza, z większą ilością szarości w podtonie, podczas gdy zieleń sygnałowa wypada wyraźnie świeżej i klarowniej, niemal młodzieńczo w porównaniu. Zieleń patynowa jest z kolei bardziej stonowana i ziemista, ma w sobie więcej brązu i przez to wydaje się spokojniejsza, ale też mniej głęboka niż zieleń turkusowa. Kto szuka wodnej głębi tego odcienia, nie znajdzie jej w żadnym z sąsiadów w ten sam sposób.