RAL 5020 Niebieski oceaniczny

Petrol, tak nazywa go większość osób stojących przed tą puszką, choć na etykiecie widnieje błękit oceaniczny. To odcień z głębią, który zmienia się między niebieskim a zielonym, nie decydując się na żadną ze stron. Nigdy nie wydaje się zimny, bo ma w sobie zbyt dużo zieleni, ale też nigdy przesłodzony, bo ma zbyt dużo niebieskiego. To czyni go kolorem, który emanuje spokojem, nie będąc niepozornym.

Na dużych powierzchniach, takich jak fronty kuchenne czy cała ściana z płytek, błękit oceaniczny rozwija coś w rodzaju wciągającej siły. Przyciąga wzrok, nie będąc głośnym, i od razu nadaje pomieszczeniu kierunek. Przy dużej ilości światła dziennego pokazuje swoje bardziej zielone odcienie i wydaje się świeży, niemal morski. Gdy tylko światło jest sztuczne lub przytłumione, przechyla się w ciemny niebieski i zyskuje coś nocnego, niemal aksamitnego. Ta przemiana sprawia, że w ciągu dnia odcień nigdy nie wygląda zupełnie tak samo.

Do jasnego drewna, takiego jak dąb czy klon, powstaje kontrast, który uspokaja obie strony: drewno wydaje się cieplejsze, niebieski bardziej nasycony. Na mosiądzu pojawia się ciepły połysk, który równoważy chłód odcienia, podczas gdy chrom raczej podkreśla czystość i sprawia, że powierzchnia wygląda nowocześniej. Tkaniny z lnu lub grubej bawełny odbierają odcieniowi jego surowość, kamień taki jak marmur czy łupek natomiast wzmacnia jego głębię i sprawia, że wydaje się niemal szlachetny.

Tuż obok stoi błękit azurowy, o stopień jaśniejszy, który dobrze się sprawdza, gdy szukamy powierzchni o tym samym tonie podstawowym, ale z większą lekkością. Biały komunikacyjny to biel, która pasuje do błękitu oceanicznego, utrzymuje powierzchnię czystą i pozwala niebieskiemu wybrzmieć, nie przytłaczając go. Szary antracytowy stosuje się na uchwytach lub cokołach i nadaje kombinacji spokojną, niemal surową krawędź, która uziemia nasycony niebieski.

Wśród sąsiednich odcieni zielony błękit leży najbliżej zieleni, wydaje się bardziej naturalny i mniej głęboki. Niebiesko-zielony idzie w tym samym kierunku, ale pozostaje jaśniejszy i przyjaźniejszy w odbiorze. Szaroniebieski natomiast odbiera odcieniowi nasycenie i wydaje się bardziej powściągliwy, niemal neutralny. Sam błękit oceaniczny pozostaje odcieniem o największej głębi spośród tych trzech, niebieskim, który wybiera się raczej rzadko, ale jeśli już, to świadomie.