RAL 7016 Anthrazitgrau

Antracytowoszary leży blisko czerni, nie wędrując jednak całkiem w jej stronę. Pozostaje odcieniem szarości o chłodnej głębi, ledwo wyczuwalnym niebieskim zabarwieniu i pewnej surowości, która nigdy nie wydaje się twarda. Tam, gdzie czerń zamyka pomieszczenia, antracyt cicho je otwiera, pozostaje czytelny jako kolor, a nie jako brak koloru. Właśnie ta równowaga sprawia, że jest to odcień wyglądający na stonowany, a nie zimny.

Na dużych powierzchniach, takich jak fronty kuchenne czy płytki, antracyt rozwija swój spokojny ciężar. Pochłania światło zamiast je odbijać, dzięki czemu fronty wydają się nasycone, a kuchnia zyskuje pewną powagę. Przy dużej ilości światła dziennego nadal widać delikatny błękitny odcień, powierzchnia pozostaje żywa i lekko zmienia się wraz z padającym światłem. Gdy światła jest mało, ton zbliża się do czerni i połyka kontrasty, dlatego jasne przeciwwagi w pomieszczeniu zyskują na znaczeniu.

W zestawieniu z ciepłymi gatunkami drewna, jak dąb czy orzech, powstaje przeciwieństwo, które sprawia, że kolor drewna wydaje się cieplejszy, podczas gdy sam antracyt pozostaje chłodny. Mosiądz i szczotkowane złoto dodają do tego ciepły akcent, a stal nierdzewna i matowa czerń wzmacniają chłodną, wyraźną linię. Tekstylia z lnu lub wełny w kolorze piasku, kremu czy taupe oddają odcieniowi odrobinę miękkości. Jasny kamień naturalny, marmur lub terrazzo o delikatnym rysunku zachowują powierzchni spokój, którego potrzebuje, by nie wydawać się zbyt ciężką.

Jasnoszary często towarzyszy antracytowi jako spokojne przejście – to zestawienie, które w zamówieniach pojawia się razem najczęściej, i tworzy stopniowania bez załamań. Żelazoszary, o stopień jaśniejszy, sprawdza się jako ton pośredni, gdy powierzchnia ma wydawać się mniej dominująca niż sąsiadka w kolorze antracytu. Czysta biel daje najczystszy kontrast, tu głębia i jasność zderzają się bezpośrednio, to także połączenie wybierane wyraźnie częściej, niż wynikałoby z przypadku.

Granitowoszary ma więcej brązu, przez co wydaje się bardziej ziemisty i mniej surowy niż antracyt. Niebieskoszary podąża w przeciwnym kierunku: jeszcze bardziej ochładza szarość i zbliża się do błękitu. Czarnoszary z kolei niemal całkiem opuszcza strefę szarości, jest ciemniejszy, uboższy w światło i prawie nie pozwala dostrzec koloru. Spośród tych trzech antracytowoszary pozostaje tonem, który najbardziej wyważenie łączy ciemność z barwnością.