RAL 6010 Zieleń trawiasta

Zieleń trawiasta nie zna odcienia błękitu ani szarego nalotu, to zieleń, o którą chodzi, gdy mówi się po prostu „zielony”: nasycona, ciepła, bez zbędnych dróg okrężnych. Tam, gdzie zieleń paproci skłania się ku stonowaniu, a zieleń szmaragdowa ku chłodowi, niemal klejnotowemu, zieleń trawiasta pozostaje przyziemna i bezpośrednia, niemal jak łąka na początku lata. Nie wydaje się sztuczna ani głośna, lecz naturalna w tym sensie, który przypomina o tym, co na zewnątrz, nawet w samym środku kuchni.

Na większych powierzchniach, takich jak fronty czy podłogi, zieleń trawiasta rozwija spokojną obecność, która ożywia pomieszczenie, nie narzucając mu swojej woli. W jasnych, słonecznych pomieszczeniach wydaje się świeża i niemal świetlista, prawie jakby światło przenikało przez liście. Przy małej ilości światła dziennego lub wieczorem odcień się wycofuje i staje się głębszy, ciemniejszy, niemal mszysty, co daje mu drugą, spokojniejszą stronę. Ta zmienność sprawia, że pasuje na podłodze i betonie tak samo dobrze jak na pojedynczej powierzchni w kuchni.

Do jasnego drewna, takiego jak jesion czy dąb, zieleń trawiasta pasuje świeżo i bezpretensjonalnie, do ciemnego orzecha wydaje się bardziej osadzona i cieplejsza. Mosiądz wnosi ciepły blask, podczas gdy czarny metal uziemia odcień i nadaje mu kontur. Len i grubo tkane tkaniny dobrze pasują do jej naturalnego wyrazu, podobnie jak jasnobeżowy kamień naturalny lub lastriko, które spokojnie otacza zieloną powierzchnię.

O stopień ciemniejsza, w zieleni mchu, powierzchnia staje się cięższa i bardziej zacieniona, dobra na cokoły lub przejścia, które nie mają się rzucać w oczy. Biel kremowa to biel, która do niej pasuje, dość miękka, by nie ochładzać zieleni, i dość jasna, by ją unieść. Czarnobrąz, na przykład na uchwytach, stawia małe, ciemne punkty, które dają zieleni oparcie, nie obciążając jej.

W porównaniu z zielenią paproci, która skłania się bardziej ku stonowanemu, wyblakłemu odcieniowi, zieleń trawiasta pozostaje klarowniejsza i jaśniejsza. Zieleń szmaragdowa jest chłodniejsza i ciemniejsza, z nutą błękitu, której zielonej trawie brakuje. Zieleń majowa z kolei jest jaśniejsza i bardziej żółtawa, niemal delikatna, podczas gdy zieleń trawiasta pozostaje pośrodku: dość mocna na fronty, dość spokojna na podłogę.